Onverwacht bezoek

Soms zijn er van die echt héél magische dagen… En vandaag (zondag 15 april 2018) was er zo eentje.

Een viertal maanden geleden had ik mijn vrijgezellenfeestje. Gelachen en gespeeld als een kind. Maar ook intens genoten van de verbinding met stuk voor stuk krachtige bijzondere vrouwen, die daar allemaal waren voor mijn speciale dag.

Mijn lieve vriendinnen hadden op het eind van de middag nog een surprise voor me. Geen stripper nee, maar een workshop Arabisch (buik)dansen, geleid door een professioneel danseres, die ze na enig zoekwerk hadden gevonden. Wat een energie kwam daar vrij! We dansten en shaketen dat het een lieve lust was.
‘Hé,’ zei de danslerares na afloop. ‘Kennen jullie Christiane Beerlandt ook’? Ze wees naar de boekenkast. Dat gebeurt wel af en toe. Altijd leuk als dat gebeurt.
‘Hm ja, ze is mijn moeder,’ antwoordde ik glimlachend. Ze barstte in schaterlachen uit, kuiltjes lichtten haar gezicht op. ‘Dat meen je niet… Ik woon in haar huis!’
En inderdaad… Deze charismatische vrouw, die ons al een uur lang met elk spiertje en vezeltje van ons lichaam in contact had gebracht, bleek de nieuwe bewoonster te zijn van het huis waar mijn moeder vroeger woonde, tot enkele jaren voor ze overleed. Een mooi statig wit herenhuis waarin ze schreef en creëerde, een huis waar ze zich goed voelde en gelukkig was.
We namen afscheid met de belofte later nog eens samen te komen, ze zou ons uitnodigen bij haar thuis.

En zo gebeurde het. Vandaag brachten we een heerlijke avond door in het huis waar ik zo vaak tijd gespendeerd heb met mijn moeder. Een vreemde ervaring was het om terug dat tuinpad op te wandelen naar de voordeur. Het lantaarntje brandde als vanouds, zelfs de tuinkabouter stond nog op zijn plaats.
Ze leidde ons rond. Mijn moeders schrijfkamer was haar creatieve dansruimte geworden. Waar vroeger het zitgedeelte was, stond nu een modern-minimalistische sofa. Het geheel voelde nieuw, maar ook erg vertrouwd. Vreemd, maar niet pijnlijk vreemd.
We werden weer stil bij de magie van het gebeuren, hoe uitgerekend zij nu zo plots op ons pad gekomen was, via een totaal onverwachte weg.
We lachten over het verhaal rond de verkoop van het huis, nu zeven jaar geleden. Hoe in de wolken ze was geweest na het eerste huisbezoek, en hoe ze die middag halsoverkop terugbelde om diezelfde dag nóg eens te mogen komen. Hoe ze van mijn moeder vrij mocht ronddwalen in het huis en alle tijd van de wereld kreeg, en hoe de koop onverwacht snel verzegeld werd met de woorden dat het huis voor haar bestemd was. Hoe euforisch blij ze daarmee geweest was, want het bod dat ze kon uitbrengen was naar haar eigen gevoel veel te laag geweest.
Een verhaal dat we alleen van de andere kant hadden horen vertellen, een verhaal dat zó typerend voor mijn moeder was.

De tijd vloog voorbij, we praatten en wisselden ervaringen uit. Er werd gelachen en ook leed gedeeld, alsof we elkaar al jaren kenden, alsof er een verbinding was die verder ging dan 2 ontmoetingen.

En toen we wegreden stond ze in de deuropening en wuifde ons uit. En heel even zag ik in een flits mijn moeder daar staan, op die exact zelfde plek, lachend en me uitwuivend tot ik de straat uit was.